Аав гэж хүнийг дөнгөж таниж мэдэрч эхлэж байх үед орхин одсоноос нь хойш сэтгэлдээ зөвхөн ээжийн хүү гэж бат итгэсээр ирсэн миний бие одоог хир нь заримдаа гансарсаар. Эцэг гэдэг хүнийг сэтгэл санаанаасаа бүр мөсөн авч хаясан байсан боловч одоо эргээд хүндхэн байдалтай уулзана чинээ санаагүй миний сэтгэл ямар ихээр өвдөж байнаа. Хэдийгээр биднийг орхин одсон гэмтэн боловч, тэр л хүнийг сэтгэлдээ үзэн ядаж өссөн хэдий ч түүний судсаар миний цус гүйж байгаа болхоор сэтгэл өвдөхгүй байхын арга алга. Бага байхдаа л эцэг эхтэйгээ хөтлөлцөн алхлах хүүхдүүдэд атаархаж өссөн болхоор, үүний гол буруутан нь эцэг байсан гэж бодхоор үзэн ядах сэтгэл улам л төрнө. Орчлонгоор нэг аав хэмээн орилох эрхийг минь үүрд үгүй хийсэн эцэгт дургүй хүрнэ. Гэвч одоо ийм хүнд байдалтайгаар хэзээ хойно уулзана чинээ санаагүй би гэдэг хүн яахаа мэдэхгүй байна. Магадгүй түүнд одоо л миний тусламж хэрэгтэй байх, бусдад хэцүү үед нь чадах мэдэх зүйлээрээ тусладаг байсан бол одоо харин өөртөө туслаж чадахгүй байна яах ёстойгоо ч мэдэх юм алга амьдралаас минь чимээгүй арилан одсон шигээ тэр чигээрээ чимээгүй байхгүй дээ. Би яах ёстойм болоо.
Аав та амьдрал мэдэхгүй нялх үрсээ
Амьдралын хатууг үүрэлцсэн ханиа
Зуурдын жаргалын төлөөхнөө
Зүгээр л орхин одсон шүү дээ
Эргээд ингэж уулзах л байсан юм бол
Эргэж харалгүй явах үедээ
Эргэн нэг санах чинь яасыммм.....


Заримдаа би ойр дотны намайг гэсэн хүн болгоныг гомдоогоод байдаг боллоо. Хэдийгээр энэ нь муу гэдгийг мэдсээр байж яагаад ч юм бодлоггүй хэл яриа, болчимгүй зангаасаа болоод гомдоочоод байх юм. Мэдэж байгаа хэрнээ л гомдоочоод байх юм даа. 
